“Roedd e (Polikoff’s) yn enfawr. Hollol enfawr... Pe bai gyda ni declynnau cyfrif camau yn y dyddiau hynny mae'n debyg y byddwn ni'n gwneud tua 30,000 o gamau'r dydd... Roedd y ffreutur yn enfawr hefyd. Ac wedyn roedd gennym ni'r siop i'r staff hefyd... roedd mam yn gweithio yno hefyd ar lawr y siop, ac roedd fy nhad yn gwisgo siwt safonol maint 38. Roedd yr holl samplau a ddaeth i mewn i'r ffatri iddyn nhw benderfynu a oedden nhw'n mynd i'w cynhyrchu nhw ai peidio bob amser mewn maint 38 rheolaidd. A bydden nhw'n cael eu rhoi yn yr ystafell werthu bryd hynny ac roedd modd i chi eu prynu nhw. Felly mae'n debyg mai fy nhad oedd y dyn mwyaf trwsiadus yng Nghwm Rhondda oherwydd roedd ganddo'r siwtiau sampl i gyd! Roedden nhw'n wych – dillad o'r Eidal a Sweden. Roedden nhw'n anhygoel. Roedden nhw'n hollol anhygoel.
Ac roedden ni'n arfer gwneud yr holl gardiau clercio i fynd gyda'r trowsus, y siacedi a'r gwasgodau a elwid yn fests, oherwydd y term Americanaidd amdanyn nhw... A bydden ni'n paratoi'r holl gardiau. Felly os oedd y trowsus, er enghraifft, yn wasg 32, coes 32, byddai’n rhaid i ni farcio’r holl gardiau hyn fel eu bod yn cael eu torri’n gywir bryd hynny, ac yna bydden ni'n mynd i mewn i’r ffatri i wnïo.
Daeth swydd i fyny yn EMI... ar ochr y tapiau... Roedd Capital Records yn berchen arno bryd hynny. Ac, roedden nhw'n arfer gwneud y tâp i gyd... roedd y tapiau'n cael eu gwneud mewn riliau 30 munud, 60 munud a 90 munud... Roedd hyn yn rhagflaenu CDs. Roedd yn dâp tenau iawn. Ac yna fe allech chi recordio, byddwch chi'n ei roi yn eich recordydd tâp... Ac yna byddech chi'n recordio a byddech chi'n pwyso dau fotwm. Byddech chi'n pwyso'r botwm 'on' a'r botwm 'record', dwi'n meddwl, ac wedyn roedd modd i chi recordio'ch cerddoriaeth eich hun... Roedden ni'n cynhyrchu'r tâp i gael ei recordio ymlaen llaw a’i anfon i lefydd gwahanol, dros y byd i gyd.”